युनिकोड
विनिमय दर
सुन चाँदि
राशिफल
मौसम
शेयर बजार
पात्रो
– सरोज बाँस्तोलाटेलिभिजनको पर्दामा अन्तिम सिटी बज्यो। स्पेन विजयी भयो। किलियन एम्बाप्पेको अर्को विश्वकप सपना त्यहीँ टुंगियो।संसारभरका करोडौं फुटबल समर्थकका लागि त्यो केवल एउटा खेलको अन्त्य थियो। तर मेरो मन भने एकाएक चार वर्ष पछाडि फर्कियो—कतार, २०२२।रातभर उज्यालोले झिलिमिली बनेका रंगशाला, हजारौं समर्थकको हुटिङ, विभिन्न भाषामा गुञ्जिरहेका राष्ट्रिय गान, स्वयंसेवकको निलो पोशाकमा दौडिरहेको म…।विश्वकप फेरि एकपटक मेरो आँखाअघि जीवित भयो।धेरैलाई लाग्छ, विश्वकप भनेको मैदानमा २२ जना खेलाडीको कथा हो। तर विश्वकपको अर्को संसार पनि हुन्छ—जहाँ हजारौं स्वयंसेवक, श्रमिक, सुरक्षाकर्मी, चालक, होटल कर्मचारी र सेवा क्षेत्रमा खटिएका मानिसहरूको अथक मेहनतले त्यो उत्सव सम्भव बनिरहेको हुन्छ।म त्यही अदृश्य संसारको एउटा पात्र थिएँ।मेरो स्वयंसेवक यात्रा सन् २००६ मा कतारमा सम्पन्न १५औँ एसियाली खेलबाट सुरु भएको थियो। त्यसपछि अनेक अन्तर्राष्ट्रिय खेलकुद प्रतियोगिता, सामाजिक अभियान र स्वयंसेवी कार्यक्रममा सहभागी हुँदै अन्ततः संसारकै सबैभन्दा ठूलो खेल महोत्सव—फिफा विश्वकप कतार २०२२—सम्म पुग्ने अवसर मिल्यो।कतार पुगेको म एउटा साधारण नेपाली श्रमिक थिएँ। रोजगारीका लागि विदेशिएको लाखौं नेपालीमध्ये एक। तर मेहनत, अनुशासन र अवसरले मलाई विश्वकप स्वयंसेवकको परिचय दियो। त्यो परिचयपत्र आज पनि मेरो जीवनको सबैभन्दा गर्विलो स्मृतिमध्ये एक हो।विश्वकपमा मेरो भूमिका खेल हेर्ने दर्शकको थिएन, खेल सफल बनाउने टोलीको सदस्यको थियो। विभिन्न रंगशालामा दर्शक व्यवस्थापन, सूचना प्रवाह र सेवा समन्वयको जिम्मेवारी निभाउँदा मैले विश्वकपलाई पर्दाभन्दा धेरै नजिकबाट महसुस गर्ने अवसर पाएँ।हरेक खेलअघि समर्थकहरूको अनुहारमा देखिने उत्साह, गोल भएपछि रंगशाला नै हल्लिने गर्जन, विश्वप्रसिद्ध खेलाडीहरू केही मिटरको दूरीबाट देखिएको क्षण, अनि जिम्मेवारी पूरा गरेर दिनको अन्त्यमा हुने आत्मसन्तुष्टि—यी सबै सम्झना आज पनि ताजै छन्।विश्वकप सकियो, रंगशालाहरू शान्त भए, समर्थकहरू आफ्ना देश फर्किए। तर मेरो मनमा त्यो यात्रा कहिल्यै समाप्त भएन।आज फेरि अर्को विश्वकपको चर्चा छ। नयाँ खेलाडी उदाइरहेका छन्, नयाँ इतिहास लेखिँदैछन्। तर हरेक विश्वकप हेर्दा मेरो मन अझै पनि कतार २०२२ को स्वयंसेवक परिचयपत्रतिर फर्किन्छ।त्यो परिचयपत्र केवल एउटा कार्ड थिएन; त्यो मेरो संघर्षको सम्मान थियो।यद्यपि एउटा कुरा भने अझै परिवर्तन भएको जस्तो लाग्दैन।विदेशका विकसित मुलुकमा बसेर विश्वकप हेर्ने नेपालीको अनुभवलाई हामी सहजै गौरवका रूपमा स्वीकार्छौं। तर खाडी मुलुकमा बसेर त्यही विश्वकप सफल बनाउन पसिना बगाउने हजारौं नेपालीको कथा अझै पनि कम सुनिन्छ।कतार विश्वकप केवल अर्जेन्टिना, फ्रान्स वा मेस्सी–एम्बाप्पेको कथा थिएन। त्यो नेपाली श्रमिक, स्वयंसेवक, सुरक्षाकर्मी, चालक, होटल कर्मचारी र सेवा क्षेत्रमा खटिएका हजारौं नेपालीको पनि कथा थियो। रंगशालादेखि मेट्रोसम्म, होटलदेखि यातायात व्यवस्थापनसम्म नेपाली हातहरू कतै न कतै जोडिएका थिए।म गर्वका साथ भन्न सक्छु—"मैले विश्वकप हेरेको मात्र होइन, विश्वकप सफल बनाउन आफ्नो सानो हिस्सा पनि योगदान दिएको थिएँ।"आज समाजसँग मेरो एउटा मात्रै प्रश्न छ—नेपालीको उपलब्धिको मूल्य उसको बसोबासले निर्धारण गर्ने हो, कि उसको योगदानले?यदि अमेरिका, क्यानाडा वा युरोपमा बसेर विश्वकप हेर्ने अनुभव सम्मानयोग्य छ भने कतारमा बसेर विश्वकपलाई सफल बनाउन योगदान दिने नेपालीहरूको अनुभव पनि त्यत्तिकै सम्मानयोग्य हुनुपर्छ।किनभने श्रमको कुनै भूगोल हुँदैन।पसिना जहाँ बगे पनि त्यसको मूल्य उस्तै हुन्छ।अवसर जहाँ मिले पनि त्यसबाट सिर्जिएको गौरव उस्तै हुन्छ।मेरो लागि फिफा विश्वकप कतार २०२२ फुटबल प्रतियोगिता मात्र थिएन। त्यो मेरो संघर्ष, श्रम, जिम्मेवारी, पहिचान र आत्मसम्मानको एउटा अविस्मरणीय अध्याय थियो।मैदानभित्र खेलाडीहरूले ट्रफी उचाल्छन्, तर मैदानबाहिर इतिहास सफल बनाउन हजारौं अदृश्य हातहरू पनि उत्तिकै सम्मानका हकदार हुन्छन्।सायद, हाम्रो समाजको अर्को ठूलो जित त्यही दिन हुनेछ—जब हामी मानिसको मूल्य उसको ठेगानाले होइन, उसको योगदानले मापन गर्न सिक्नेछौं।जय फुटबल। जय नेपाली श्रम।
फाष्ट मिडिया नेपाल संवाददाता
२ साउन २०८३, शनिवार ०१:५८ मा प्रकाशित
